Senden bahsediyorum, sokaklarindan, insanlarindan, kalabaliklarindan, yalnizliklarindan bahsediyorum; kelimelerimin arasina sakliyorum yuzunu, yuzlerinin icine gomuyorum kendi yuzumu. Ne de olsa elimi dahi surmeden, dokunmadan, tasiyabilirim seni avuclarim arasinda. Ara sira acar kaparim ellerimi, uc artik, uc biraz daha uzaga diye. Sense inadim inat, tasi catlatan inadinla yapisir kalirsin tenimde. Ne evimdin, ne de evsiz kaldim sende. Ne gecmisim sende muhurluydu, ne de bir gelecek vaadi umdum yahut da buldum senden. Arada bir yerlerde, bilmez gibi ara yerlerin tehlikesini, hani su taife-i cinin hep carptigi esiklerden birinde sikismis kalmis sana olan askim sehir. Kimseye gostermiyorum ne seni ne beni ne bizi. Gormesinler ki yabancilar, gormek zorunda kalmayayim yabanciligimi. Seni dusunmek sehir, ne kadar zormus.
Mesnevi’de anlatildigi uzre bir gun bir bilge, kendi turleriyle ucmayi reddeden iki ayri cins kusa rastlar yol kenarinda. Hayli merak eder bu iki farkli yaratigin nasil olup da kendi aileleriyle, ait oldugu yerlerde yasamak istemediklerini, nasil olup da bir “yabanci”yi kendi kardeslerine yeglediklerini. Biri karga, biri leylek...O kadar farklidir ki kuslar, ihtimal veremez birbirlerini sevdiklerine, turdesleriyle degil de birbirleriyle ucmayi yeglediklerine. Oyle ya, karga dedigin kargalarla ucmalidir, leylek dediginse leyleklerle. Yaklasir ve merakla inceler kuslari. Ta ki her ikisinin de topal oldugunu kesfedinceye kadar. O zaman anlar ki, birlikte kacar, birlikte ucar, beraber yasamalari beklenenlerin yaninda tutunamayanlar. O zaman anlar ki, sahip olduklari degil, sahip olmadiklaridir kimilerini birbirine yakin kilan.
Subscribe to:
Posts (Atom)